Verval

Ook vandaag zien we weer, zoals overal in de Po-vlakte, veel verlaten en leegstaande boerderijen die langzaam maar zeker vervallen tot ruïnes. Een oude boer vertelde ons dat dit komt door de schaalvergroting in de landbouw. Kleinere bedrijven worden door grote bedrijven overgenomen. De grond wordt verder bewerkt, maak de vaak toch al oude bedrijfsgebouwen en woonhuizen worden niet meet gebruikt en komen leeg te staan. Het zorgt op veel plaatsen in de Po-vlakte voor een triest aanblik.

Moed der wanhoop

Halverwege de etappe komen wij bij een boerderij een wegwijzer tegen met het opschrift: "Roma 650 km".
Met de moed der wanhoop lopen wij verder.

Wonderbaarlijke verschijning

Als wij de prachtige kerk van Chiariavalle della Colomba van binnen bezichtigen gaat plotseling de deur van de kerk open en uit het binnenvallende zonlicht komt als een soort wonderbaarlijke verschijning de Franse Pelgrim Jean-Claude te voorschijn. Jean-Claude begroet Anny alsof hij haar al 50 jaar kent.
Dan volgt een uitbundige en hartelijke conversatie. Jean-Claude spreekt koeterwaals Italiaans en Anny koeterwaals Frans en ze begrijpen elkaar uitstekend.

Beelden

In Chiaravalla della Colomba staan prachtige grote beelden uit natuursteen.

21-04-2015, Fiorenzuola d'Arda - Fidenza

Ondanks het negatieve advies van haar privé blarendokter wil Anny vandaag weer meelopen.
Na een Italiaans ontbijt verlaten wij om 08:00 uur samen Cascina Battibue over de oprijlaan richting de verharde weg en de Via Francigena richting Fidenza.

20-04-2015, Rustdag

Om achtuur zitten we in Cascina Battibue aan het Italiaanse ontbijt met veel zoetigheid. Maar onze honger na het feestmaal van gisteren is niet groot. Wij zijn vandaag 1 week onderweg en besluiten om hier nog een dag te blijven en een rustdag te nemen zodat wij een beetje kunnen recupereren. Helaas is het restaurant vandaag dicht zodat we vanavond in het centrum  van Fiorenzuola d' Arda moeten gaan eten. Drie km heen en drie km terug. Om de voeten van Anny vandaag zoveel mogelijk rust te gunnen is dit geen goed plan. Maar er is een oplossing, we mogen een paar fietsen lenen. We maken er bij stralend zonnig weer een rustige dag van. Wassen wat gewassen moet worden, bekijken de wandeletappes voor de komende dagen en of er voor Anny alternatieven zijn met openbaar vervoer. Verder proberen wij ons blogje bij te werken maar ook hier is het internet bijzonder traag. Een foto versturen duurt een eeuwigheid. Tegen 18:00 uur gaan wij met onze geleende fietsen naar het centrum. In de plaatselijke Farmacia koopt Anny de hele voorraad blarenpleisters op. 90 % van ons Via Francigena budget gaat op aan blarenpleisters.
Wij bekijken een paar kerken en gaan daarna op zoeken naar een restaurantje. Als wij gezellig zitten te eten vergeten wij helemaal de tijd. Als we weer buiten komen is het volledig donker en onze Italiaanse biciclettes hebben geen verlichting...shit  dan maar lopen...

Fiorenziola d'Arda

Om 18:15 staan we op het station van Fiorenzuola d'Arda. In ons wandelgidsje hadden wij gelezen dat er ongeveer 3 km buiten Fiorenzuola d'Arda aan de Via Francigena de Agriturismo Cascina Battibue ligt. Wij bellen met de vraag of ze een tweepersoons kamer hebben. Het antwoord is ja, en we kunnen om 20:00 uur ook nog warm eten. Voordat we naar de Agriturismo gaan, lopen we nog het centrum van Fiorenzuola d'Arda in. Het blijkt een gezellig plaatsje te zijn. Als we om 19:30 uur over een lange oprijlaan richting het statige pand van Agriturismo Cascina Battibue lopen komt de eigenaar ons al te gemoed met de vraag of wij gebeld hebben.

De ontvangst is zeer hartelijk en wij krijgen de keuze, eerst naar de kamer of eerst eten. Wij willen wel eerst even naar de kamer om ons te wassen. Als ik in de kamer op mijn GPS kijk heb ik vandaag 42 km gelopen, ook zonder blaren is dat meer dan genoeg voor een AOW' er. Om even na 20:00 uur zitten we fris gewassen aan voor wat een feestmaaltijd zal gaan worden. Bijna het gehele restaurant wordt bezet door een grote Italiaanse familie. Zo te zien is Oma jarig want iedereen moet met haar op de foto. Wij krijgen van de uitbater het zelfde menu als de zeer luidruchtige Italiaanse familie. Het eten is een groot feest. Steeds denken wij nu zal er wel niets meer komen, maar jawel daar is weer de volgende gang.

Tegen 24:00 zet de kok, onder luid applaus en zang van de hele familie, voor oma een enorme taart neer met minimaal 65 kaarsjes, maar het kunnen er ook 75 zijn geweest. Even later krijgen ook wij een stuk taart opgediend. Het kost ons veel moeite om er nog een gaatje voor te vinden. Ondertussen laat de familie flessen Prosecco aanrukken en vliegen ons de kurken om de oren. Was de familie de hele avond al luidruchtig nu doorbreken ze met hun geschreeuw zowat de geluidsbarrière. Tegen halfeen maken ze aanstalten om te vertrekken. Als een halfuur later werkelijk het laatste familielid de deur van het restaurant achter zich dicht trekt is het ineens akelig stil in het restaurant en blazen ook wij de aftocht.

Het restaurant is aangesloten bij de Slow Food beweging. Ze gebruiken alleen maar verse producten uit de regio.

Piacenza

Lang het bronzen paard van Piacenza loop ik naar het plein voor de Dom waar ik met Anny heb afgesproken. Ze heeft vanmiddag Piacenza bekeken en heeft de jonge Spanjaard Kevin Critg, die we vorige week onderweg ook al ontmoet hebben, kort gesproken. Verder is ze de Fransman Jeanclaude, waarmee we gisterenavond in Orio Litta samen hebben gegeten, tegen het lijf gelopen. Beiden hadden gebruik gemaakt van het bootje over de Po en waren zodoende al vroeg in de middag in Piacenza.  Na een kort overleg besluiten wij om de etappe van morgen van Piacenza naar Fiorenzua d'Arda over te slaan. De etappe gaat voor namelijk over asfaltwegen door een weinig aantrekkelijk landschap. Wij gaan naar het Station en nemen om 17:58 de trein naar Fiorenzuola d'Arda.

De Po

Het is 15:30 als ik de brug over de Po  naar Piacenza bereik. Hebben wij tot nu toe over de Via Francigena door de Regio's Piemonte en Lombardia gewandeld. Midden op de brug over de Po loop ik de Regio Emilia Romagna in.

Corte Sant Andrea

In Corte Sant Andrea werd aartsbisschop Cideric uit Canterbury al in 990met een bootje over de Po gevaren. Waar het bordje naar rechts de plaats van de aanlegsteiger aangeeft loop ik links steeds over de dijk langs de Po richting Piacenza.

19-04-2015, Orio litta - Piacenza

Dankzij de rode wijn, Limancelli, en Persecco slapen wij als twee ossen in onze torenkamer. Om 7 uur zijn we op en besluiten dat Anny, om haar voeten te ontzien, met de trein naar Piacenza gaat. Terwijl Anny beneden in de hal een dankwoord in het gastenboek schrijft voor de gastvrijheid die we hier hebben genoten, verschijnt er nog een Italiaanse Pelgrim die we nog niet eerder hebben gezien. Hij komt uit Stresa aan het Lago Maggiore. Als wij hem uit de losse pols meer dan 10 bezienswaardigheden in en rond Streda opnoemen is hij erg verbaasd dat iemand uit het verre Ollanda zoveel parate kennis heeft over zijn woonplaats. De man uit Stresa wil de schipper van het bootje bellen om door te geven hoeveel personen er meewillen met het bootje over de Po. Het bootje haalt de mensen op in Corte S. Andrea en brengt ze een stuk stroomafwaarts naar de andere oever in Soprarivo. Omdat Anny toch niet mee loopt had ik al besloten om geen gebruik te maken van het bootje en de Po over te gaan via de brug in Piacenza. Deze route is een stuk langer, maar waar een wil is, is een weg.
Samen nuttigen wij in een bar in het kleine centrum van Orio Litta nog een Italiaans ontbijt en dan gaat ieder zijns weegs.

Voordelig

Als we het lekkage probleem hebben opgelost is het ongeveer 20.00 uur en gaan we in een restaurantje in de buurt van onze vochtige torenkamer eten. Wij schuiven aan bij  twee Pelgrims. Een Fransman en een Italiaan. Wij krijgen van de Ober een Pelgrimmenu aangeboden voor 10 Euro per persoon. Voor 10 Euro zijn onze verwachtingen niet hoog gespannen,  maar dat blijkt achteraf reusachtig mee te vallen.  0,75 liter mineraalwater,  0,25 liter rodewijn, een voorgerecht, een hoofdgerecht, een toetje, een cappuccino en nog een Limocello. Het smaakt heerlijk. Hoe het allemaal kan voor 10 Euro mag Joseppe weten. De andere twee Pelgrims gaan vroeg slapen. Wij krijgen snel aansluiting bij een tafel achter ons met allemaal Italiaanse mannen. Wij krijgen Prosecco aangeboden en de avond duurde nog lang en werd steeds luidruchtiger.

18-04-2015, van de regen in de drup

Terwijl er zich donkere wolken boven Orio Litta  verzamelen tref ik Anny bij de kerk en wij lopen samen naar het Palestra Comunale waar Anny kwartier heeft gemaakt in de torenkamer. We zijn nauwelijks binnen of het begint te onweren en te stortregenen. Anny laat mij vol trots de torenkamer zien, waar twee eenpersoonsbedden staan waarvan Anny er al een in gebuik heeft genomen. Ik trek mijn schoenen uit en loop naar het raam
om het onweer gade te slaan en merk dat de houtenvloer nat is. Als ik naar boven kijk zie dat het dak lekt net boven het voeteneinde van Anny' s bed. De matras is al totaal doorweekt.
Snel op zoek naar een  emmer om het hemelwater op te kunnen vangen. We rennen door het hele gebouw maar (poets)kasten waar je een emmer zou kunnen vinden zijn afgesloten. Op een antieke kast staat een eveneens antieke koperen sierketel. Het is voor iedereen duidelijk dat de ketel er als sierraad staat en niet als gebruiksvoorwerp.  Maar nood breekt wetten..

"Midden-Limburg"

Een tijdje loop ik langs de rivier de Lambro die mij aan de Maas doet denken. Het is zaterdagmiddag en een aantal vrijwilligers zijn de aangespoelde rommel van de laatste overstroming in november 2014 aan het opruimen. Mijn opmerking dat ze goed werk verrichten valt duidelijk in goede aarde. Ze vragen waar ik vandaan kom en wensen mij, zoals ook al zoveel anderen vandaag, een goede reis. Als ik bij een brug kom moet ik over de Lambro en dan verder over een dijk. Het hele landschap heeft veel weg van Midden-Limburg en als ik in de verte het silhouet van  Orio Lita zie liggen lijkt het net Thorn. Op de dijk waar ik moet afdalen naar Orio Lita staan twee nieuw gemetselde zuilen met daarin een tegeltje waarop het symbool van de Via Francigena, de pelgrim, is afgebeeld.

Maria

Kort voor Lambrinia eet ik in een klein Mariakapelletje, waar er in heel Italië duizenden van zijn, een appel. Het is mijn laatste appeltje voor de dorst want verder is mijn hele proviand en eten op.

De noodvoorraad zit in de rugzak van Anny. Als ik weer verder wil lopen gaat mijn telefoon, het is een opgewekte Anny, ze is in Orio Litta en heeft al twee slaapplaatsen aangeboden gekregen in het Palestra Comunale.

Een echt kunstwerk.

Het kasteel van Chignolo Po is een groot kunstwerk. Het kasteel is in privébezit en niet toegankelijk voor publiek. De tuin is wel te bezichtigen want ik werd niet weggejaagd.

Kunstwerk?

Onder een autobaanviaduct  in Camporinaldo zie ik een kunstwerk. Of is het toch een illegale vuilnisbelt? Met kunstenaars weet je het maar nooit....en met Italiaanse Kunstemakers al helemaal niet.

18-04-2015, Een moeilijke beslissing

Van Belgioioso tot Santa Cristina zijn het ongeveer 13 km en is het voor Anny een  grote lijdensweg. Haar privé Blarendokter kan het niet meer aanzien en besluit voor haar dat ze de bus moet nemen naar Miradcolo en daar de trein naar Orio Litta. Na enig tegenstribbelen van  Anny, nemen we in de Via Roma in Santa Cristina afscheid van elkaar.